Saliha ninenin anılarını okuyunca benim dedelerim ve ninelerimin anılarıyla ne kadar çok örtüştüğünü gördüm. Babam ve annem amca çocukları. İki dedemin yani babalarının bir de kızkardeşleri varmış. Yunanistan'da Selanik yakınlarında galiba Grebene,işkodra civarında doğup büyümüşler. Babaları sivil çalışan bir Osmanlı ordusu mensubu imiş. Dedelerim on yaşındayken babaları Adem büyükdedemizi kaybetmişler.Tabi ki eceliyle ölmemiş büyük dedemiz, Yunanlılar kesmişler. Büyük dedem yunan ordusuna askere alınmak istenmiş. Fakat ne yaptıysa yapmış askere gitmemiş. Küçüğü olan dedemi ise askere almışlar. Mübadeleden hemen önce askerliğini yapmak zorunda kalmış.
Mübadele sırasında kızkardeşleri ve birkaç akrabaları ile birlikte Türkiye'ye gelmişler.
Önce Denizli Çivril tarafına gönderilmişler. Oradan İzmir Karşıyaka'ya gelmişler. Küçük dedem Karşıyaka çarşısı içinde küçük bir içikili lokanta açarak hayatını kazanmaya başlamış. O günlerde bir süredir tanıştığı ve dost olduğu bir yunan asıllı aile ile dostluk kurmuş. Yunanistan'a göçetmek üzere bir yunanlı aile küçük dedeme, şimdiki Karşıyaka iskelesinin karşısına düşen Osmanbey Parkı'nın olduğu yerde bulunan ve çok büyük bir bahçesi olan evlerini vermişler.Birkaç ay sonra da küçük dedem anneannemle evlenerek bu eve yerleşmiş. Birkaç yıl sonra büyük dedem kardeşine bu evi satıp Aydın Mursallı köyüne orada yaşayan akrabalarının yanına taşınmayı teklif edince küçük dedem ağabeyinin sözünden çıkamamış ve Mursallı köyüne taşınmış. Orada kendilerine bağ ve bahçe alarak hayatlarına orada devam etmişler.Öğretmen olan babam Aydın köylerinde görev yaparken resmi tatillerde ve yazları sık sık Mursallı kasabasına dedemi babaannemi ve amcalarımı ziyarete giderdim.Küçük yaşlarımda halkın uluorta yunanca konuşmaları beni az da olsa rahatsız ederdi. Dolmuşla Germencik'ten Mursallı'ya gidip döneken bazı yolcuların hakkımda merakla birbirlerine sorular sorduğunu duyardım. Konuştuklarını anlar fakat belli etmezdim. İlkokulu okuduğum Aydın Çine'ye bağlı bir köyde beş yıl kadar kaldım. Köy halkı arasında muhacir diye adlandırdıkları aileler de vardı. Onlar da dedelerimiz gibi mübadele sırasında Türkiye’ye göçederek buralara yerleşmişlerdi. Yıllarca oradaki örf ve adetleri görerek büyüdüm. Dini bayramlarda, düğünlerde atalarımızdan kalan bütün gelenekler eksiksiz yaşanırdı. Anne ve babamın bu köyde uzaktan bir çok akrabası vardı. Çocukluk günlerimle Saliha ninenin Yunanistan’daki yaşanıtısı arasında hemen hemen hiç bir fark yoktu. Çocukluğumda annemin ev işleri yaparken söylediği memleket türküleri hala kulağımda çınlar. Bir de arife günleri evlerdeki fırınlarda o güne özel olarak yapılan ve komşulara dağıtılan tatlımaya ekmeğin tadını hala unutamam.